Aguas Calientes, Peru

Het was al laat wanneer we uit de trein stapten, maar om een hostel te vinden, moeten we geen moeite doen, het hostel vond ons. We kochtten nog snel ons inkomticket voor de volgende dag, volgden iemand naar een kamer in het eerste beste goedkope hostel en kropen vroeg in bed.

Op het ongoddelijke uur van kwart over den vieren ging ons reiswekkertje af. Niel sprong gezwind uit bed voor het begin van een spannende dag, terwijl Ruth zich iets trager en iets minder enthousiast bevrijdde van de warme dekentjes. De eerste bussen naar de ingang van Machu Picchu vertrekken om half zes, maar vroeg in de rij staan wordt aangeraden om van de site te kunnen genieten zonder hordes toeristen. Om kwart voor vijf stonden we dus paraat. We hadden gelukkig de vorige dag al gezorgd voor een ontbijt dat we lekker opsmikkelden terwijl we wachtten.

Om half zes begonnen de bussen zich te vullen en met de derde bus reden we de berg op. Daar was het nog even wachten tot zes uur, de opening van de site zelf. We wilden bij de eerste 400 zijn, want dan mag je Wayna Picchu beklimmen, een berg met de mooiste uitzichten over het geheel. We waren nummer 59 en 60, dus dat ging vlot. Na een eerste snelle verkenning van de ruïnes begonnen we aan de beklimming van Wayna Picchu. We sloten ons aan bij een groepje sympathieke 50-jarigen uit Amerika, omdat we een beetje hetzelfde tempo hadden (nu niet dat onze conditie zo slecht is, maar zij waren een wandelclub, dus ja...).

Eens boven genoten we van de uitzichten en trokken we een hoop onnozele foto's met Machu Picchu op de achtergrond.
Daarna volgde een zware afdaling naar een paar geheime ruïnes die niemand bezoekt, waarna we terug een uurtje moesten klimmen om terug aan de belangrijkste ruïnes te geraken. Om deze te bezoeken huurden we een gids, die ons twee uur rondleidde.

Het was al late namiddag toen de rondleiding eindigde. We verorberden onze picknick en onder de warme stralen van de late namiddagzon maakten we een laatste wandeling over de site naar de Incabrug. Het was een wandeling van een uurtje, met vooral prachtige uitzichten over de vallei. Onderweg trok een reuze-insect onze aandacht. Met een megagrote spin in haar poten liep het over hetzelfde pad als wij. (zie vage foto)

Daarna namen we de bus terug naar Aguas Calientes, waar we ons een toeristenmenu lieten aanpraten. Niet echt de beste keuze, want het eten was nogal schraal, Niels 'Pannenkoek met chocoladesaus' bv. bleek een kwart (!) van een pannenkoek te zijn met een beetje prefabsaus.

Na het eten moesten we nog wat tijd doden voor de trein terug vertrok. Om negen uur 's avonds vertrokken we naar Ollantaytambo, waar we om 12 uur 's nachts aanklopten bij ons hostel. Uitgeput kropen we in ons bedje.

De volgende dag bus namen we de bus terug naar Cuzco en diezelfde avond vertrokken we nog naar Arequipa.