Cartagena, Colombia

Na vijf dagen op zee, bereikten we terug het vasteland en daar was vooral Ruth heel gelukkig mee. Voor Niel bleek het minder leuk uit te pakken. Toen we onze rugzakken uit het ruim van de boot haalden, bleek dat er een lek was geweest op de plaats waar zijn rugzak lag. Al zijn spullen waren doorweekt met stinkend zeewater! Bovendien was het immigratiekantoor ook niet open en moesten we de volgende dag terug naar de haven komen om onze paspoorten op te pikken. Niet de beste start van Colombia dus.

Dan maar in de taxi in op zoek naar een hostel. Uiteindelijk belandde de hele bemanning van ons bootje in Casa Vienna, een Oostenrijks hostel in de Getsemani wijk. Nadat we incheckten, haastten we ons onmiddellijk naar een kleine buurtwinkel waar we een sponsje en een blok handwaszeep haalden. We dienden in de wasserij van de hostel direct een serieuze zak was in en begonnen zelf te schrobben aan de rugzak. Na een goed uurtje was het meeste vuil en slijkwater er uit en bleef er niets anders te doen dan te wachten tot ie droog was. We sloten de dag lekker af in een restaurantje in de buurt. Voor een prikje kregen we lekkere soep, een hoofdgerecht en een drankje voorgeschoteld.

De volgende dag bekwamen van de boottocht en wandelden we rond in de Getsemani wijk, het oude centrum van Cartagena, vol met kleurrijke huizen en een kleurrijke bevolking. We pikten ook onze paspoorten op in de haven en deden verder niet veel. Zo'n boottocht maakt je echt wel groggy!

De dag erna was het dan tijd voor een echte kennismaking met Cartagena. We bezochten het oude fort en het historisch, koloniaal centrum met o.a. een museum over folterpraktijken van vroeger. We wandelden rond in de straatjes en op de pleintjes van Cartagena en genoten van het zonnetje. Op de Plaza de los Coches kochten we ook typisch snoep van Cartagena uit kleurrijke bokalen. Het snoep was mierzoet en plakkerig, zoals het moet dus!

Op maandag was het alweer tijd om afscheid te nemen van deze prachtige stad. We reisden verder naar Santa Marta met een tussenstop aan de moddervulkaan Totumo. Het was een beetje een toeristische bedoening maar het was nog wel plezant. De krater van de actieve vulkaan bestaat uit modder, waar je een écht modderbad in kan nemen. Via een lange trap aan de buitenkant van de krater en een kort trapje aan de binnenkant bereikten we de krater. Het is een superraar gevoel om in modder te drijven en je moet je best doen om niet je evenwicht te verliezen. Niel ging helemaal met zijn hoofd onder en zag eruit als een alien, Ruth hield het net iets properder. Na tien minuutje heb je er wel genoeg van. We kropen uit de modder en wandelden naar het meertje naast de vulkaan om ons af te spoelen. Dat ging gelukkig redelijk vlot en nadat de laatste modder uit Niel zijn oren verwijderd was, kropen we terug in de bus, op naar Santa Marta.