Coroico, Bolivia

Op dinsdag deden we dan eindelijk de WMDR, de World's Most Dangerous Road. Deze weg van La Paz naar het amazonegebied was vroeger echt de gevaarlijkste weg ter wereld. Het verkeer moest over een grindweg van drie en een halve meter breed, met aan de ene kant een brokkelende rotswand met kans op lawines en aan de andere kant een klif van 600 meter steil naar beneden. Jaarlijks vielen er gemiddeld 46 doden op deze weg. Bolivia bouwde een nieuwe, netjes geasfalteerde weg rond een andere berg en de oude weg wordt nu gebruikt door mountainbikers. Wij schreven ons in voor deze adrenalinepompende ervaring. We kozen voor een tour die ons werd aangeraden door andere reizigers omdat ze veel veiligheidsmaatregelen nemen.

's Morgens werden we opgehaald en met een groep van 12 vertrokken we aan onze tocht. Na het uitdelen van het materiaal (bescherming, broeken, handschoenen, fietsen,...) startten we de lange afdaling naar de jungle. Het eerste deel was rustig via een brede geasfalteerde baan. Zo konden we wennen aan de dubbele vering en de snelheid. We zoefden naar beneden voor een goed uur. Toen kwamen we aan het meer avontuurlijke stuk van de trip, de Death Road. Na een goede veiligheidsbriefing vertrokken we in een lange rij naar beneden. We bleven braafjes aan de rotszijde van de weg en met de remmen dicht daalden we af. Na een tijdje steeg het vertrouwen en we zoefden vol vertrouwen naar beneden. De groep stopte regelmatig voor foto's of snacks. Na twee uur fietsen waren we voorbij het gevaarlijkste stuk. De weg werd breder en de vallei minder diep. In de late namiddag eindigde de tocht, zo'n 4000 meter hadden we afgedaald. Na lange tijd waren we nog eens terug op zeeniveau!

Na een kort buffet namen we afscheid van onze groep. Wij bleven immers een nachtje in Coroico om de volgende dag door te reizen met de boot, dieper de jungle in.