Dangriga, Belize

Tijdens onze rit naar Dangriga gingen we naar de Belize Zoo. Deze is superklein maar wel heel speciaal: er zitten ongeveer 35 verschillende dieren die in Belize zelf in het wild leven: Geen olifanten en giraffen dus, maar tapirs, brulapen, twee jaguars (wow!) en twee enorm grote harpijen, de grootste arendensoort ter wereld (nog wower!). In de zoo leven alleen dieren die door omstandigheden niet in het wild zouden overleven bijvoorbeeld omdat het gevonden wezen zijn of ze illegaal als huisdier werden gehouden of in de zoo geboren werden. We waren erg onder de indruk van deze kleine en nobele zoo.

Na deze tussenstop zetten we onze weg verder naar Dangriga, een dorp aan de kust. Op het eerste zicht waren we niet erg onder de indruk en dit werd de volgende dag bevestigd tijdens een bedrijfsbezoek en het bezoek aan het Garinagu-museum.

In Belize is Marie Sharp wereldberoemd, zij staat dan ook op elke eettafel van Belize. zowel thuis als in de restaurants. Marie Sharp Hot Sauce is een hete chilisaus die standaard wordt aangeboden zoals zout en peper bij ons. We bezochten de fabriek waar deze sausjes worden gemaakt. Spijtig genoeg werd er op het moment dat we aankwamen niets geproduceerd en mochten we de fabriek niet binnen. Gelukkig kwamen we niet voor niets, we mochten alle verschillende sausjes proeven. Er waren zes verschillende sterktes: mild. hot. very hot. fiery hot. Belizean hot en BEWARE! We proefden de mild en die vonden we al heet genoeg, dus de andere sausjes lieten we wijselijk aan onze arme smaakpapillen voorbijgaan. We ontdekten dat Marie Sharp ook speciale confituur maakt en die mochten we ook allemaal proberen. Gelukkig stonden die smaakjes ons meer aan: kokos, banaan, tropisch fruit, ... jummie! We kochten een paar potjes die we in de komende dagen zouden verorberen bij ons ontbijt.

Na het bezoek aan de fabriekswinkel gingen we naar het Garinagu-museum. De Garinagu zijn de zwarte bevolkingsroep van Belize met roots in de Caraiben. Bij aankomst bleek dat het museum niet alleen piepklein was, maar ook dat al het electronisch materiaal gestolen was enkele dagen voordien. Geen geluid- en beeldmateriaal dus. Dit maakte het bezoek oersaai en we stonden na een half uur ook weer buiten.

Verder bleek dat er in Dangriga niets maar dan ook niets te beleven viel, dus na twee tegenvallende bezoekjes trokken we nog dezelfde dag verder naar San Ignacio:

Ps: we zijn onderweg ook ergens Niels gsm verloren, enkel nog via nielruth@gmail.com bereikbaar nu. Alle mails welkom ;)