Medellin, Colombia

Compleet groggy kwamen we van de nachtbus. Na een metrorit en een wandeling van meer dan een half uur bergop in de ochtendzon, waren we zeer gelukkig toen we ons hostel zagen. De rest van de dag waren we niet tot veel in staat, dus we lummelden wat rond in de hostel, gingen naar de supermarkt en lazen een beetje. 's Avonds keken we tv in het chic cinemazaaltje van de hostel.

Op woensdag werd het niet echt beter want Ruth was heel de dag ziek en bracht haar tijd door op de wc of in bed. Medellin verkennen werd dus een dagje uitgesteld, maar op donderdag was het dan zover. We namen de metro naar het centrum en wandelden de hele dag rond, genoten van de beelden van Botero en het museum. 's Middags aten we voor geen geld lekker vegetarisch bij de Hare Krishna's. Daarna bezochten we nog enkele kerken en pleintjes.

Vrijdag namen we de bus naar een dorp zo'n twee uur van Medellin. Iemand had ons aangeraden het 'dorp met rots' te bezoeken. De rots is inderdaad het enige wat er te zien en beleven viel. In een redelijk vlak landschap van meertjes en eilandjes staat 1 gigantisch grote rots. We stapten van de bus aan de voet en begonnen de beklimming. Gelukkig heeft ooit iemand zich bezig gehouden met een trap ervoor te metsen, dus we moesten geen klimtouwen boven halen. Bovenaan hadden we een 360 graden uitzicht over de wonderlijke omgeving. Er was ook een ander koppel naar boven geklommen, maar de man had meer in gedachten dan van het uitzicht genieten. Hij vroeg aan Niel om hem en zijn meisje te filmen terwijl hij haar ten huwelijk vroeg. Gelukkig zei ze ja en er volgde een stevige kus, allemaal netjes gefilmd door Niel. Zeer romantisch allemaal!

De dag erna verlieten we Medellin alweer, deze keer zuidwaarts op naar Ecuador. We hadden nog wel een paar tussenstops en de eerste was Manizales. Een klein busje met wilde chauffeur bracht ons door de bochtige bergen, bocht na bocht na bocht met hallucinante inhaalmanoeuvres. Na twee uur onze adem inhouden was een eetstop welkom. We kregen een half uurtje om te bekomen en de twee laatste uren van de rit waren heel wat rustiger. Toch blij dat we in Manizales waren!