Paracas, Peru

Na ons sandboardavontuur in Ica besloten we een laatste keer deze reis naar de Pacifische Oceaan te gaan. Voor de kust van Peru liggen een aantal kleine eilandjes die bekend staan als de Poor Man's Galapagos. De bootjes hiernaar vertrekken vanuit het dorre kuststadje Paracas. We arriveerden er in de latere namiddag en blijkbaar vertrokken de trips enkel in de ochtend. We hadden dus wat tijd te doden.

Al snel bleek dat er in Paracas, buiten het eten van ceviche, bijzonder weinig te beleven viel. We geraakten laat op de avond wel verzeild in een 'te hippe' disco waar nauwelijks tien man aan de toog hing. Beter dan niets zeker.

De volgende morgen waren we vroeg op post om de Islas Ballestas te bezoeken. Met fototoestel in aanslag haasten we ons naar de pier. Maar we waren niet de enigen. Honderden toeristen stonden er in de rij om op hun bootje te stappen. Na een tijdje wachten waren ook wij aan de beurt. Het was een half uurtje varen naar het eiland en onderweg maakten we een korte stop aan een grote rotstekening in de vorm van een kandelaar. Niet zo indrukwekkend.

De eilanden zelf waren ook niet zo heel spectaculair. We zagen een aantal oude bekenden van de Galapagos zoals zeehonden, pelikanen en pinguins. Alle beestjes zaten op een aantal rotsen bedekt met guano, oftewel vogelstront. De guano bleek ook een belangrijk exportproduct van de regio. Heel boeiend allemaal.

Na een uurtje waren we al op de weg terug en om 10 uur stonden we weer aan wal. Ons plan was om die avond door te reizen met de nachtbus naar Ayacucho. We hadden dus weer een hele poos niets te doen. We lummelden wat rond in Paracas en rond 16u gingen we naar San Clemente waar we de bus moesten reserveren.

Daar bleek de eerstvolgende bus niet om 20u maar rond 22u30 te vertrekken. We hadden dus weer wat wachten te gaan. Gelukkig was er in het kleine dorpje een feria of marktje aan de gang. We wandelden er wat rond en probeerden de lokale versie van smoutebollen uit. Ze werden geserveerd met honing in plaats van bloemsuiker, echt lekker. Na nog een paar uurtjes internet was het tijd om terug naar de bushalte te gaan. Eindelijk waren we op weg naar Ayacucho!