Quetzaltenango, Guatemala

Om in Quetzaltenango te geraken waren er twee opties: snel maar duur in een minibusje of trager en goedkoper in de typische chickenbus. We kozen natuurlijk voor de chickenbus. We moesten twee keer overstappen maar dat gaat in Guatemala duizend keer vlotter dan in België dus in enkele uren stonden we al in Quetzaltenango. De hele rit kostte ons slechts een zesde van de minibusprijs, was bijna even snel en we maakten ook nog elks een praatje in ons beste Spaans met de andere passagiers: een goede keuze dus!!

Quetzaltenango heet ook Xela en voor we in Xela aankwamen wisten we niet zo veel over dit stadje. We waren dan ook aangenaam verrast door de leuke en vooral authentieke Guatemalteekse sfeer. Xela bleek ook niet zo klein te zijn als we dachtten, maar eerder een hippe universiteitsstad vergelijkbaar met Leuven.

We installeerden ons in een gezellige hostel, the Black Cat en gingen een lekkere chocomelk drinken bij Casa Luna. s`Avonds aten we in Casa Babylon, een internationaal restaurant en daar profiteerden we van. Geen rijst met bonen en kip maar sushi en salade met Franse kaas!

De volgende dag bezochten we de warmwaterbronnen Fuentes Georginas. Dit zijn een soort kleine zwembaden, gevuld met natuurlijk warm water dat uit een rotswand stroomt. We bereikten deze zwembaden na een tocht in de bergen van twee uur met een minibus, het warme water was dus meer dan welkom. Het voelde heerlijk aan, net alsof je in een iets te warm bad stapt. Ruth genoot met volle teugen van een eerste warm bad in twee maanden. Spijtig genoeg gleed ze ook uit aan de rand van het bad en verloor ze een stuk teennagel.

Op de terugweg stopte onze chauffeur in het dorpje Zunil. Daar hoorden we de dorpsfanfare onzettend luid en enthousiast repeteren voor een volksfeest een week later. We bezochten San Simon, een speciale heilige waar de Maya-bevolking gunsten van vraagt in gebed. Je kan hem zowel goede als slechte dingen vragen. Het is een soort zittende etalagepop, die constant sigaren rookt en drank krijgt. Echt een bijzonder zicht.

s'Avonds gingen we naar een salsawedstrijd. Vijf koppels namen deel aan de competitie. Eerst dansten ze samen en daarna deed elk koppel een solo met spectaculaire salsamoves. We keken onze ogen uit! Van te kijken naar al die beweging werden we moe en we gingen op tijd te bed.

Vrijdag is marktdag in San Francisco El Alto. We namen de bus vanuit Xela om een kijkje te gaan nemen maar dat was sneller gezegd dan gedaan! Eerst moesten we een half uur stappen naar het busstation en toen we eindelijk op de chickenbus zaten, bleek onze buschauffeur een echt gek op de baan! Hij haalde in in bochten, sneed andere bussen de weg af en remde altijd bruusk. We waren blij toen we uiteindelijk in het dorpje waren! Daar was de markt in volle bedrijvigheid bezig. Elk smal straatje stond volgestouwd met kraampjes met eten, kleding en allerlei rommel. Op het grote plein was de dierenmarkt, daar werden geiten, varkens, runderen, kalkoenen en andere dieren verkocht. We besloten wijselijk geen enkel beest te kopen en we keerden terug naar Xela met een andere bus!

Later op de dag hadden we nog een briefing van Quetzaltrekkers voor onze tocht de volgende dag. Quetzaltrekkers is een organisatie die wandelingen begeleidt door de prachtige landschappen rond Xela. De werking is volledig vrijwillig en alle inkomsten gaan naar een schooltje en een slaapzaal voor kinderen die ver van school wonen. 200 kinderen krijgen door Quetzaltrekkers de kans om te studeren. Wij schreven ons in voor een driedaagse wandeling van Xela naar het Atitlanmeer.