San Gil, Colombia

Na de lange nachtbus kwamen we vroeg toe in San Gil. Toevallig zagen we in het busstation een affiche voor een nieuw hostel in het centrum en we besloten om er een kijkje te nemen. Sam's VIP Hostel bleek echt supermooi te zijn en prachtig gelegen aan het centrale plein van de stad. De eigenaar Sam lichtte ons ook in over de verschillende trips die we in de buurt konden doen.

Het was nog vroeg op de dag, dus besloten we toch nog even de stad te verkennen en het stadspark nabij de rivier te bezoeken. Het was klein maar speciaal parkje met prachtige bomen gehuld in engelenhaar. Moeilijk te beschrijven (check de foto's), maar ideaal om even uit te rusten en wat te lezen.

De lekkernij van de streek zijn grote mieren, of hormigas. Deze worden verwerkt in tal van gerechten en de plek om ze uit te proberen was het dorpje Barichara. Dit was dan ook onze bestemming van de volgende dag. Na een korte busrit arriveerden we in dit stille, witte dorpje. Op den buiten was het bloedheet en omdat Niel er in slaagde om zijn tweede hoedje van de reis te verliezen, moesten we een nieuw exemplaar zoeken. De beperkte keuze verplichtte ons een "stoere" amerikaanse cowboyhoed te kopen. Voor we ons aan de mieren waagden, maakten we eerst een lange wandeling naar een ander dorpje, Guane. Een mooie wandeling doorheen de dorre boerenbuiten van Colombia maar met een prachtig uitzicht op de omliggende cordilleras. Belangrijkste gebeurtenis onderweg: Niel en een Frans koppel redden een pasgeboren kalfje dat op het wandelpad was gesukkeld,terwijl de moeder machteloos in de wei stond te kijken.

In Guane viel er bijzonder weinig te beleven en het was wachten op de bus van 15u om terug in Barichara te geraken. Wij kregen gelukkig een lift van een Colombiaans-Australische familie. Hongerig schoven we onze voetjes onder tafel voor ons mierendiner. Niel ging voor de cordon blue met mierensaus en Ruth ging voor de muntburger... yummie.

De volgende dag op de agenda: Parapenten! Voor een prikje konden we in San Gil voor 20 minuten gaan parapenten over de mooie vallei. Samen met 6 anderen maakten we de lange rit naar de top van een heuvel. Ruth maakte zich eerst klaar en samen met haar begeleider waren ze in geen tijd van de grond. Ze waren al snel heel hoog in de lucht waar ze toertjes maakten en genoten van het uitzicht. Na vijtftien minuutjes was het spijtig genoeg al gedaan en na een zachte landing was het de beurt aan Niel. Tijdens de vlucht sloeg hij een babbeltje met Julio, de parapentebegeleider, over wielrennen! Dit is een heel populaire sport in Colombia en hij kon dan ook zonder moeite enkele Belgische wielrenners opnoemen.

Op maandag trokken we verder en namen we de bus naar Villa de Leyva.