Santa Catarina Ixtahuacan, Guatemala

We moesten om zes uur opstaan om samen met ons wandelgroepje te ontbijten. In totaal waren we met vijf: wij tweetjes, een Amerikaanse (Jarah) en twee gidsen van Quetzaltrekkers, Nadav en Wilson. We kregen heerlijk bananenpannekoekjes als ontbijt en dan waren we klaar voor de tocht. We wandelen een half uurtje en namen dan de bus naar de start van onze tocht, een klein bergdorpje waarvan we de naam al niet meer weten.

De eerste twee uren zouden de zwaarste zijn van de driedaagse: twee uur steil klimmen! Tijdens de tocht moesten we onze spullen zelf dragen: water, propere kleren en eten voor drie dagen. Dat was nog eens zo'n 6 kilo per persoon! Na een eindeloze klim bereikten we eindelijk de top en de beloning was prachtig, een prachtig uitzicht over de vallei. We kregen ook altijd iets te smullen tijdens de pauzes, dus dat viel ook weer mee.

De rest van de tocht was heel wat aangenamer, beetje klimmen, beetje dalen en prachtige panorama's. Rond vijf uur arriveerden we op onze bestemming, het minibergdorpje Santa Catharina. We kregen warme chocomelk en we namen een typische Maya-sauna, een temascal. We begrepen eerst de bedoeling niet en bijna hadden we onszelf verbrand en verstikt, maar daarna genoten we van het heerlijk warme water en de stoom.

Toen we terugkwamen van de nogal primitieve sauna hadden de gidsen al heerlijke pasta voor ons klaargemaakt. Toen deze op was, was het slechts acht uur 's avonds maar toch al tijd om in onze slaapzak te kruipen want we waren bekaf!

Dag twee van de wandeling begon met een typisch ontbijt van eitjes, bonen en rijst in een comedor. Daarna weer een pittige wandeling met ondere andere een stevige beklimming die bekend staat als de Quetzaltrekkers-challenge. Het was inderdaad een uitdaging en Ruth kwam volledig buiten adem boven en had een half uur nodig om een beetje te bekomen! s' Middags aten we rijst, bonen, tortilla's, tomaten en een banaan. Vanaf de top van de berg begon een langzame afdaling naar een rivier, die we ook verschillende keren overstaken. De rivier leidde ons naar het dorp Santa Clara, waar we ontvangen werden in het huis van Don Pedro. Hij maakte heerlijke licuados klaar, sapjes van verse ananas en aardbei! We kregen ook een uitgebreid maal voorgeschoteld van rarara...kip, rijst, bonen én groentjes en tamales! Drie maal rijst en bonen op een dag en we smulden er nog altijd van! Om acht uur lagen we weer in onze slaapzak want 's nachts zouden we vroeg opstaan.

Om half vier ging de wekker en met een verschrikkelijke slaapkop wandelden we een half uurtje naar een uitzichtpunt over het meer van Atitlán. Daar installeerden we onze matjes en slaapzak opnieuw en we kregen heerlijke warme chocomelk terwijl we de zon zagen opkomen boven het meer. Indrukwekkend!!! We genoten van een ontbijt van havermoutpap en nog meer warme chocomelk en we deden zelfs nog een dutje van een uurtje.

Om acht uur gingen we weer op pad voor de laatste halve dag stappen. Nog een stevig beklimming naar een hogergelegen uitkijkpunt over het meer en daarna een afdaling naar San Juan, het einde van onze tocht. Het was een prachtige tocht maar we waren ook een beetje blij dat we niet meer moesten stappen. We kregen nog een laatste maaltijd van kip en rijst en daarna gingen we naar een ander dorpje aan het meer, San Pedro, waar we ons installeerden in hostel Zoola en de rest van de dag luierden.