Valladolid, Mexico

In Valladolid aangekomen kwamen we Anke weer tegen, een Belgische die we ook al hadden ontmoet in Merida. Op haar aanraden trokken we naar hostel La Candelaria, uitgebaat door een Hollander en zijn Mexicaanse vrouw. Diezelfde dag deden we niet zoveel, buiten naar de supermarkt gaan en nog een keertje zelf koken en eten in de mooie tuin van de hostel. Op het pleintje voor het hostel was een klein festivalletje bezig met typische muziek, klederdracht en eten van Oaxaca. We namen er een kijkje maar de muziek was nogal slecht: o.a. liedjes zoals 'Eclipso total del amor', een Spaanstalige versie van 'Total eclipse of the heart'.

De dag nadien hadden we een vollere agenda. We namen de bus naar Chichén Itza, deze Mayapiramide behoort tot 1 van de nieuwe 7 wereldwonderen. We vertrokken met de eerste bus om de grote hordes toeristen van de kuststeden zoals Cancun voor te zijn. Zo hadden we de site nog even voor onszelf. Na alle vorige ruïnes die we bezochten, was Chichén niet echt bijzonder en toen rond de middag de groepen Amerikanen en Hollanders met honderden tegelijk toestroomden, maakten we ons uit de voeten! We namen de collectivo terug naar Valladolid en daar huurden we fietsen om twee cenotes te bezoeken. Na een kort fietstochtje, plonsden we in het water van de Cenotes. Op de terugweg moesten we ons haasten om een regenbuitje voor te zijn. Gelukkig bleven we droog. Diezelfde avond gingen we met Anke iets drinken in een bar in het centrum.

De dag nadien stond er weer een archeologische site op het programma: Ek'Balam. Deze kleinere en minder bezochte site beviel ons wel. Vanop de hoogste piramide kreeg je een prachtig uitzicht over Yucatán. We babbelden er met Ed en Marge, een Amerikaans koppel uit Oregon. Terug in Valladolid gingen we eten in een restaurantje waar we allebei een plaatselijke specialiteit kozen die een beetje tegenviel. Die avond gaven we het Oaxaca-festival nog een kans. De optredens waren al een klein beetje interessanter en tussen de folklorische dansen en muziek door kregen de toeschouwers appelsienen en bananen naar hun hoofd geworpen als 'cadeautjes'. We kochten er ook tamales, een soort maispasta die wordt bereid en opgediend in een bananenblad. We smulden we op in de tuin van de hostel. We beslisten om Rio Lagartos over te slaan en rechtstreeks naar Playa del Carmen te gaan de volgende dag.