Vischongo, Peru

We beslisten om eens volledig van het toeristenpad af te wijken en een uitstap te maken naar Vilcashuaman en Vischongo, beiden zo'n vier uur verwijderd van Ayacucho. We namen alleen de nodige spullen voor 1 overnachting mee en lieten onze zware rugzakken achter in het hotel. We propten onszelf bij in een busje dat al vol zat met zo'n 20 andere passagiers en hun bagage en we vertrokken voor een rit die wel eeuwen leek te duren. Het is namelijk niet zo comfortabel om heel de tijd met je rug een beetje krom en je benen geklemd te zitten(Ruth) of elke keer een stomp krijgen van de chauffeur als hij wil schakelen en je zit eigenlijk zo goed als óp de versnellingspook (Niel). We waren dus blij toen we in Vilcashuaman arriveerden na vier uur hobbelen.

Daar aangekomen waren we uitgehongerd, dus we schoven aan in een plaatselijk restaurantje voor typische kost. Niel slaagde er weer in om ongewild varkenspoten te bestellen en Ruth at de klassieker kip met rijst. Daarna waren we klaar om het dorp en de inca-ruines waarop het gebouwd is, te verkennen. Weer vroegen locals of ze met ons op de foto mochten, want zoveel toeristen kwamen er blijkbaar niet. Na een uur hadden we het gezien en namen we een busje naar Vischongo, een dorpje een half uurtje terug op dezelfde weg.

Toen we daar aankwamen was het al late namiddag en nadat we ons hadden geinstalleerd in de enige hostel van het dorpje, was het al te laat om de geplande wandeling naar een lagune voor het donker te kunnen afleggen. We verkenden dan maar het dorpje (1 plein en drie straten) en lazen een beetje. De volgende dag hadden we een druk schema: wandeling naar de lagune, andere inca-ruines bezoeken en een wandeling naar een uitzonderlijk stukje natuur in Peru, el bosque de puyas.

Er kwam echter niets van in huis want die nacht kreeg Niel koortsaanvallen en hij moest verschillende keren naar de wc lopen. We hadden gelukkig wel immodium bij, maar dat hielp amper. Er was geen apotheek in het dorpje dus we kieperden al onze plannen de vuilbak in en kropen de volgende dag terug in het busje naar Ayacucho. Voor Niel was het een echte martelgang want het busje ging trager dan de dag ervoor. De chauffeur stopte echt om de haverklap om nieuwe pasagiers op te laden en hun bagage op het dak te binden. We kregen bovendien nog een platte band en er was een omleiding die er de dag voordien nog niet was. De 3,5 uur die de rit zouden moeten duren, werden er meer dan 4, met slechts 1 wc-stop. We waren allebei meer dan opgelucht toen we eindelijk terug in ons hotel aankwamen. Niel kroop direct in bed en Ruth zocht naar de juiste pillen in onze uitgebreide medicijnkit. De trip liep dus slecht af.